Het strand

‘See the line where the sky meets the sea, it calls me!’ De eerste keer dat ik Moana keek, voelde deze zin meteen zo herkenbaar. Ik hoefde dan niet zo nodig de zee op, maar daar op het strand, kijkend naar de zee, dat was mijn favoriete plek! Als ik een tijdje niet in de buurt van de zee ben geweest, heb ik echt heimwee. De zee die altijd beweegt, het uitzicht wat altijd veranderd, boten die langs varen, de geluiden van de natuur, meeuwen, de wind en met je tenen in het zand. Ik hou er zo van! Wanneer wij een vakantie uitzoeken is een strand in de buurt meestal wel een van de eisen. Dit is dan ook de reden waarom ik een zwak heb voor alle waddeneilanden. Afgelopen zaterdagochtend zaten wij weer met zijn vieren in de auto, op naar het strand van Harlingen. De weersverwachting was mooi, maar het zonnetje zat verstopt achter een lading dikke grijze wolken. Toch was de temperatuur lekker en eenmaal op het strand aangekomen, bleek dat we bijna de enige bezoekers waren. Het was zo lekker rustig. We zochten een mooi plekje en dropten hier onze spullen. Fedde had ontzettend veel zin om naar het strand te gaan, hij kon niet wachten tot hij eindelijk mocht gaan spelen. En gespeeld hebben ze! Daarna hielpen ze mij met schelpen zoeken, hebben ze een kuil gegraven en over het strand gerend. Ik zou willen dat wij dichter bij het strand woonden en ik er gewoon met Fedde en Yenthe naartoe kon fietsen. Ik durf te wedden dat wij er dan wekelijks hadden gezeten. Kijkend naar de zee en picknicken in het zand. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar het geeft mij het ultieme vakantie gevoel. Vooral afgelopen zaterdag was echt het perfecte moment om ernaartoe te gaan. Het is natuurlijk nog mooier wanneer het zonnig is, maar ik had het strand van Harlingen nog nooit bezocht op zo’n rustig moment. Met een tevreden gevoel en een emmer vol schelpen stapten wij weer terug in de auto. Die middag vroeg Fedde nog of wij snel weer naar het strand zouden gaan. Als het aan mij ligt wel, zo snel mogelijk weer!

9 reacties

  1. Hier houden we ook van de zee. Meestal met mijn verjaardag gaan we der geen, maar nu met die corona mochten we niet gaan. Woensdag geweest zijn we om 18u nog vertrokken richting de zee. Wat was het een zalig gevoel om de eerste zien. En om echt met ons voeten in het water te gaan. En vooral voor de mooie zonsondergangen, echt prachtig was het.

    Like

Laat een reactie achter op Heidi Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s